Wie ben ik

Na ruim 25 jaar werkervaring in het bedrijfsleven kwam ik zelf in aanraking met mantelzorg. Mantelzorg; je kiest er niet voor, maar je voelt die verantwoordelijkheid om voor je naaste te zorgen. 

 

De combinatie van werk en mantelzorg heb ik als bijzonder zwaar ervaren. Naast het verdriet en de onzekerheid, moet je alles zelf uitzoeken — vaak zonder te weten waar te beginnen en waar het eindigt — terwijl je baan ook je volledige aandacht vraagt.Tijd voor ontspanning was er nauwelijks; je staat continu “aan”.

 

Mijn werkgever toonde begrip, maar het werk ging door. Uiteindelijk moest ik me ziekmelden… iets wat ik helemaal niet wilde. Achteraf stel ik mezelf de vraag: wat had anders gekund? Ik had zorgverlof opgenomen (met 20% salarisverlies) en kreeg een week verlof toen mijn man met spoed werd opgenomen.

 

Ik gaf aan dat het thuis zwaar was, maar daar kon mijn werkgever weinig mee — ik wist zelf ook niet wat ik kon vragen. 

 

👉 En daar zit precies het knelpuntWerkgevers én werknemers weten vaak niet wat er mogelijk is.

💡 Wat kan een werkgever doen? Doorverwijzen naar iemand die kan helpen.

 

Je hoeft niet zelf het antwoord te weten. Dat voorkomt overbelasting en uitval én zorgt ervoor dat medewerkers duurzaam inzetbaar blijven. Als ik destijds iemand had gehad die mij kon informeren, adviseren en regeltaken kon overnemen, had dat mij enorm veel rust gegeven. Al is het alleen al iemand die écht begrijpt waar je doorheen gaat. ​Daarom zet ik me nu in als werk & mantelzorgspecialist. Mantelzorgers staan er nu niet alleen voor — en werkgevers  kunnen hun mensen productief en gezond kunnen houden.

 

Herkenbaar? Of benieuwd wat ik kan betekenen? Stuur me gerust een bericht voor een kennismaking.

 

#mantelzorg #werkprivébalans #duurzameinzetbaarheid #hr #werkgeverschap